حمیدرضا صالح

از بارزترین و ماندگارترین دستسازه های معماری می توان به انواع کاشی کاری اشاره کرد. هنر پخت کاشی و طراحی و نقاشی های روی آن و مخصوص به آن هنری بسیار گسترده بود و در قدیم برای بناهای لوکس استفاده می شد. مانند کاخ هایی که در ایران وجود دارند و در تمام آن ها هنر کاشی کاری را می توان به وضوح دید. آب، خاک و آتش عناصر سازنده هنری به نام کاشی هستند. این هنر قدمتش به هفت هزار سال پیش می رسد. کاشی سازی هنری است که از اصالت و فرهنگ ایرانی حرف می‌زند.
کاشی ها به سه دسته گلی، جسمی و بدنه صنعتی تقسیم می شوند.
کاشی های گلی از رسوبات رودخانه ها و مقداری گل سرشور برای چسبندگی بیشتر تشکیل شده اند. کاشی های هفت رنگ معمولا از رسوبات رودخانه ها تشکیل می شوند و بعد از قالب زدن وارد کوره می شوند.
از کاشی جسمی کاشی برای ساخت کاشی «معرق» استفاده می‌شود. مواد تشکیل دهنده‌ی کاشی جسمی عبارت است از: آبگینه، سنگ سیلیس یا سنگ چخماق (برای استحکام بیشتر)، گل سرشور یا گل جوراب برای چسبندگی بیشتر، که می‌بایست مقدار درصد آنها متناسب باشد زیرا با کم و زیاد شدن،کاشی مطلوب به دست نخواهد آمد. کاشی جسمی برعکس کاشی گلی احتیاج به خام پز شدن ندارد و کاشی و لعاب یک‌بار بیشتر به کوره نمی‌روند.
کاشی با بدنه صنعتی از مقاومت بالاتر و وزن سبکتر برخوردار است. طرح زدن روی این کاشی ها چه به صورت چاپی و چه به صورت دستی بسیار ساده تر بوده و برای معماری کلاسیک و مدرن استفاده می شوند.